Seks kan wachten

Een stelletje dat ervoor kiest geen gemeenschap te hebben voor het huwelijk, heeft het in de huidige samenleving niet gemakkelijk. Henrieke Schouten steekt het met ”Seks kan wachten” een hart onder de riem en geeft handvatten om rein te blijven.
De wens om dit boekje te schrijven speelde al langer door het hoofd van de psychosociaal
hulpverlener, die de dilemma’s van jongeren in haar praktijkruimte tegenkomt en ook
van binnenuit kent.
Hoe dat gestalte moest krijgen, is wel een worsteling voor haar geweest, zo biecht ze op in het dankwoord achter in het boek. Het is moedig dat ze heeft doorgezet. Het levert een uitgave op die jonge christenen op weg naar een huwelijk echt tot steun kan zijn.
De auteur splitst ”Seks kan wachten” op in drie delen, waarin ze in 26 vragen en antwoorden haar
verhaal doet. Het eerste stuk gaat met name over wat de Bijbel zegt over seksualiteit. Voor de geciteerde Bijbelteksten put ze uit de Herziene Statenvertaling. In dit deel komt ook het verschil tussen intimiteit en seksualiteit ter sprake. Waarom dat belangrijk is, daar komt ze later regelmatig op terug.

In het tweede deel geeft Schouten handvatten voor de verkeringstijd. Ze beperkt zich daarin niet alleen tot de lichamelijke kant van het verhaal. Als laatste krijgen lezers handvatten om samen
grenzen te bepalen en te bewaken. Dat doet ze aan de hand van de zeven sluiers van relatiecoach Dineke van Kooten. Schouten maakte deze zeven sluiers of intimiteitsstappen op maat voor stellen op weg naar het huwelijk.
De zeven sluiers tonen hoe seksuele aantrekkingskracht zich meestal ontwikkelt en worden door Schouten open en eerlijk beschreven. Dat kan best confronterend en ook wel ongemakkelijk overkomen. Ze doet dat toch, omdat ze meent dat grenzen aangeven lastig is als ze vaag blijven.
De zeven sluiers vallen grofweg uiteen in drie delen. Er zijn drie sluiers voor intimiteit, drie voor
seksualiteit en als laatste een voor seksuele gemeenschap.
Bij de eerste sluier is er nog geen lichamelijk contact in welke vorm dan ook. Elkaars handen
aanraken, een aai over de bol en een kus op de wang horen pas in de tweede stap thuis.
Daarin gaat ze bewust en ook gemotiveerd tegen de tijdgeest in. Ze legt ook uit waarom ze dat doet. Schouten stelt voor om te wachten met kussen op de mond, om een zekere vertraging in te bouwen. Vandaag de dag hebben stellen immers vaak jaren verkering. Het wachten met lichamelijk contact is een mooi streven en het is voor jongeren goed om zich te realiseren dat het zo ook kan. Wel is de vraag hoe realistisch dat is. Zeker in het voorbeeld dat ze noemt van een stel dat de voorzichtige kant zoekt, twee jaar verkering denkt te hebben en daarin alleen de eerste vier sluiers wil doorlopen. Dat zou betekenen dat het pas na een jaar tijd is voor een eerste kus op de mond.
Het is goed om hierbij op te merken dat Schouten niets opdringt. Ze constateert, legt uit wat er (ook
hormonaal) gebeurt en wat dat met je doet. Dat getuigt van wijsheid. Je voorkomt er ook mee dat je op een bepaald detail blijft hangen en daarbij het totaalplaatje uit het oog verliest.
De geschetste sluiers zijn nuttig, maar het kan op de lezer allemaal wel heel schematisch overkomen. Zo’n benadering moet bij je passen en dat kan met name lastig zijn als een van beiden zo niet in elkaar zit.
De lezer hoeft de sluiers natuurlijk ook niet als stappenplan te zien, maar kan er met die kennis in het
achterhoofd wel gebruik van maken.
Schouten schrijft met ”Seks kan wachten” een boek dat er in reformatorisch Nederland in die vorm nog niet was. Ze stelt zich kwetsbaar op, geeft geen oordeel en schrijft ook niet voor wat je wel
en niet moet doen. Verwacht niet te horen hoe ver je kunt gaan, al zijn de Bijbelse kaders duidelijk.
Zo’n houding gun je ook ouders die dit boek lezen en hun kinderen tot steun willen zijn.